Column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: Rijk


Gerrit van der Meer, voorzitter van de LCR, bespreekt elke maand een actuele kwestie. December is bij uitstek een feestmaand. Voor mensen met een laag inkomen of een uitkering die hun kinderen ook nog wat willen geven, zijn het zware dagen rondom Sinterklaas en kerst. Van der Meer vertelt het verhaal van het gezin van Tamara: een aandoenlijke ervaring die veel mensen zullen herkennen. Klik hier voor eerdere columns.


‘Mama, is Sinterklaas heel rijk?’ Het droomhuis van Lego dat Sarah (5) net had gekregen was bijna klaar. Haar broertje Jonas (2) was heel tevreden in slaap gevallen tegen de levensgrote knuffelbeer waar Sinterklaas hem mee had verblijd. Mama Tamara stond even met de mond vol tanden op de vraag van haar vroegwijze dochter.

Sarah had de gewoonte heel onverwachte vragen te stellen en nam dan geen genoegen met een gemakkelijk antwoord. De vervolgvraag ‘waarom?’ kon zomaar nog tien keer komen. Nieuwsgierigheid, zo vond Tamara, is een goede eigenschap en dus deed ze altijd erg haar best om haar dochter zo eerlijk mogelijk te antwoorden. Maar deze vraag? Ze had wel een vermoeden waarom Sarah de vraag stelde. Dankzij de Sinterklaasbank hadden haar twee kinderen deze keer echt iets in hun schoen gevonden, waarmee ze erg blij waren. De dag daarna was Sarah van school thuisgekomen met verhalen over tablets, trapauto’s, grote poppenhuizen en andere dure cadeaus waarmee haar klasgenoten hadden gepronkt. Haar blijdschap over de lego was er trouwens niet minder om geworden. Toch zou haar vraag ermee te maken kunnen hebben. Dan moest Tamara nu met een antwoord komen waardoor Sarah’s rotsvaste geloof in Sinterklaas niet zou worden beschadigd.


Tamara was sinds de vader van haar kinderen zijn baan had verloren en daarop met de noorderzon was vertrokken alleenstaande moeder in de bijstand. Het gebeurde twee weken voor de geboorte van Jonas. De toeslagen en de voedselbank konden niet voorkomen dat ze met de uitkering iedere keer net niet tot het einde van de maand rondkwam. Ze had de hulp van haar ouders zeker nodig. Gelukkig had bij de gemeente nog niemand gevraagd waar Sarah haar nieuwe winterjas vandaan had. Dat zou Tamara zomaar een boete kunnen opleveren, die ze natuurlijk nooit zou kunnen betalen. Tenzij ze bij haar honderdste sollicitatie nu eens een werkgever zou treffen die de werktijden wél wilde afstemmen op het hectische bestaan van een alleenstaande moeder. De ervaringen die ze tot nu had, waren geen reden tot optimisme.


Als Sinterklaas heel rijk is, waarom geeft hij dan meer en duurdere cadeaus aan kinderen die toch al alles hebben? Tamara had geen idee hoe ze dat kon uitleggen. Dat de cadeautjes voor jarige vriendjes en vriendinnetjes van opa en oma kwamen hoefde ze gelukkig niet uit te leggen, want dat wist Sarah niet. De spullen die ze twee keer per week bij de voedselbank haalden, vielen gewoon onder het hoofdstuk ‘boodschappen doen’. Sarah was een vrolijk en slim meisje en dat slimme zat het vrolijke nog niet in de weg. Maar de manier waarop Sinterklaas de cadeautjes verdeelde, leek haar nu toch te storen.

‘Want als Sinterklaas niet zo rijk was, had hij nooit zoveel cadeautjes kunnen kopen’, gaf Sarah antwoord op haar eigen vraag. Ze zette twee Lego-poppetjes - een papa en mama – voor het droomhuis. ‘En dan had ik die mooie Lego niet gekregen’. De brede glimlach en de stralende ogen maakten duidelijk dat een antwoord van Tamara niet meer nodig was. Sarah kreeg dikverdiende complimenten én knuffels voor het prachtige huis dat ze had gebouwd. Jonas die net wakker was geworden deed samen met zijn beer ook mee.


 



Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 21 januari 2019 11:09:45

Vraag en antwoord